In Geuzenveld Amsterdam haal je je meubilair op straatElke maandagavond is het weer zo ver: grofvuilavond. De dag dat je je huis eens rond kijkt en je afvraagt of je nog dingen in je huis nodig hebt, of je iets mist, of je spullen misschien al te lang hebt en je ze beu bent en je een nieuwe wil. Ik heb het in dit geval specifiek over meubileer, en het liefst van groot formaat. Banken, fauteuils, tafels, garderobekasten, noem het maar op. Alles wat je wil staat er binnen een para weken. Staat die hippe designbank er deze week niet, dan staat hij er volgende week wel. De grootste 10-zitters komen voorbij en na verloop van tijd stopt je tong met van verbazing uit je mond vallen: je hebt het al wel gezien. Een leren tweezitsbank, perfect als vervanging voor die verlepte ikea-bank die je 4 jaar geleden uit onwetendheid hebt gekocht? Nee joh, nu even niet, ik kom net van de sportschool. We nemen die van volgende week wel. ‘O ja, we hebben eigenlijk ook nog een bank nodig voor op de balkon. Die fatboy op het ene balkon, die is wel prima, maar het andere balkon kan nog wel wat chiller‘. Wat ook erg vaak gebeurt is dat je zoveel meubles ziet, maar het past gewoon allemaal niet meer. ´Check dit, kijk die bank dan! Ja, maar wat gaan we dan doen met die groene designer van vorige maand, die is eigenlijk toch wel lekker in de keuken. Hij past goed bij de andere fauteuils´.

Veel mensen maken een ding van op zondagmiddag naar Ikea gaan om daar zogenaamd een dagje plezier te beleven en met z’n allen Zweedse paardenballetjes te verorberen. Ze dompelen zich onder in kapitalistische zwijm en zoeken naar welke meubelset hen definiëert als persoon of als gezin. Voor elke set kinderen een set bestek! En zo is het maar net, denk ik, terwijl ik nog aan het bijkomen ben van het wakker worden op mijn tweede-, derde, of vierdehands hyena-leren bank van nog geen week oud. Of was het olifantenhuid met neushoorn ivoor erin verwerkt? Anyway, ik vind het bestaan van Ikea prima, zolang ik het maar lekker mag houden bij het oversteken van de straat, om daar mijn eigen, daadwerkelijk stijlvolle set zitmeubels op te pikken. Die me overigens inderdaad zouden kunnen definiëren als persoon, zo elegant, stijlvol, lieflijk en comfortabel zijn ze. Ik hoef niet eens te kiezen wat ik wil, want het staat voor mn neus en als het me niet bevalt loop ik de hoek om, om daar het volgende naar Marokko ruikende bankstel tegen te komen. Even ga ik erin liggen, om mij voor een moment net zo oriëntalistisch te voelen als de van minister van volkshuisvesting. Die heeft ooit bedacht dat als we nou alle allochtonen in één wijk moeten stoppen, we de échte Nederlanders hogere huurprijzen kunnen laten betalen in de rest van de stad. En daar pluk ik nu de vruchten van. Al die ‘arme laagopgeleide allochtonen’ hebben toch wel de mooiste bankstellen en de beste tapijten uit de omgeving (knappe allochtoon als je een 10-zits bank weet te stelen, just for the record). En ze schromen blijkbaar niet die eens in de paar jaar te vervangen. Zo vaak dat ik niet meer kan kiezen welk printje ik deze week leuker vind passen in de woonkamer. Nou goed, dan maar nog zo’n met gouden bloemen bedekte armchair. Ik heb godzijdank niet het probleem dat ik moet kiezen wat ik wil kopen. Ik hoef geen rekening te houden met de afstand, de kwaliteit, de bezorgkosten, of er wel genoeg onderdelen bij zitten, of er iemand thuis is op de dag van bezorging en of en hoeveel paardenvlees er in mijn rundergehaktballetjes zit. Nee zeg, voor Ikea moet ik helemaal naar de andere kant van de stad, om me het hoofd te breken over hoe ik zo min mogelijk geld kan uitgeven aan de minst lelijke en instabiele meubels. Ik vind het wel fijn om een arme student te zijn, ik hoef nog even niet mee te doen aan die heisa. Bovendien is het op grofvuilavond fijn om in Geuzenveld te wonen in plaats van in Oud-Zuid: ik heb uiteindelijk meer aan een ietwat versleten bankstel dan aan een paar gloednieuwe ongewilde Uggs.

Even testen. Als ik zo ga zitten typen, is dat een beetje te doen? Ik moet iets van 10 regels volgeluld krijgen wil ik een beetje weten hoe het voelt om vanaf deze stoel te werken. Het voelt echt ongelooflijk chill zo, een beetje achterovergeleund, precies goed. Ik moet wat dingen uittesten voordat ik mijn huidige bureaustoel terug op straat zet en een bank meeneem om liggend op typen.

http://www.diegomallien.com/wp-content/uploads/2017/02/20150515_214024.jpghttp://www.diegomallien.com/wp-content/uploads/2017/02/20150515_214024-150x150.jpgDiederik MallienDe maatschappij, dat ben jijElke maandagavond is het weer zo ver: grofvuilavond. De dag dat je je huis eens rond kijkt en je afvraagt of je nog dingen in je huis nodig hebt, of je iets mist, of je spullen misschien al te lang hebt en je ze beu bent en je een...Bezinning op het controversiële - Tijd voor een nuchtere beschouwing